میز مهمتر است یا پیراهن؟ استقلال ،حاجیلوی دهه شصتی می خواهد..!
  • بهمن ۱۹, ۱۳۹۹ ساعت: ۱۲:۰۲
  • شناسه : 14692
    ♥8
    اوايل دهه ٦٠بود.بهتاش فريبا ،بازيكن سابق تيم ملي و استقلال كه يكي از باكلاس ترين فوتباليست هاي تاريخ فوتبال و البته افتخار محله ما محسوب مي شد،بااينكه پاتوقش زمين آسفالت خوش مرتضوي بود ، اما درميلان ته جيحون حال و هواي ديگري داشت .
    نویسنده : مجيد سعيدي منبع : فرهنگ ایرانیان
    پ
    پ

    در یکی روزها به اتفاق حمید و مهدی فردعلی نیا و اصغر میرزاعراقی در کنارزمین خاکی ته جیهون نقل می کرد ؛بعد از یک بازی ِاستقلال تو امجدیه وقتی خسته و کوفته از یک مسابقه ی ِنفس گیر به رختکن آمدیم ، جعفر مختاریفر پیراهنش را که خیس عرق بود ،در آورد و گذاشت زیرپاش که لباس عوض کند، یکهو،اصغر حاجیلو که شاهد این صحنه بود ،از جابلند شد و با یک سیلی محکم صورت ِجعفر مختاریفر را نوازش کرد!
    وقتی جعفر که از همه جوانتر و جویای نام بود ،علت این کار را پرسید؟ اصغر گفت؛می دونی روی چه چیزی پا گذاشتی؟
    این پیراهن ِ استقلال است ،ارزش دارد، یک تاریخ پشت آن است .برای کسب این پیراهن خیلی ها جان فدا می کنند و میلیونها طرفدار عشق شان این پیراهن است . بعد تو آنرا می گذاری زیر پا..؟!
    آیا می دانی این پیراهن برتن چه بزرگانی بوده؟و…
    این چند خط مقدمه را بدین سبب قلمی کردم که بگویم امروزه و در فوتبال ما صیانت از پیراهن کیلویی چند؟ قداست و ارزش پیراهن یعنی چه؟
    وقتی کاپیتان ِاستقلال در جریان مسابقه با نساجی آن حرکت قبیح را انجام داد و بعد از برد(!) بیشتر بازیکنان این تیم از نحوه تغذیه و یک پرس غذا در هتل محل اقامت آنهم برای یکشبِ قبل بازی ،ایراد می گیرند ! معنای این حرف ها چیست؟ ارزش پیراهن وصیانت از آن در این میان چه مفهوم و جایگاهی دارد؟آیا اساسا خریدار دارد؟
    آیا اگر امثال حاجیلو در این تیم حضور می داشت و همان سیلی و بلکه محکمتر را که به گوش مختاریفر زد به صورت امثال وریا می زد! آیا کاپیتان استقلال جرات داشت در مقابل دوربین های تلویزیونی بدآموزی را ترویج دهد؟
    نه!اشتباه نکنید.به هیچ عنوان پذیرای خشونت و رفتارهای آموزشی ازنوع دهه شصت نیستم.
    اما در این فوتبال و اساسا مجموعه سرخابی که کاپیتان نافرمانی می کند یا در این برهه از زمان که خیلی از هموطنان نان شب برای خوردن ندارند (!) بازیکنان بادستمزدهای میلیاردی از یک وعده غذا اظهارگلایه می کنند و در آنسوی میدان بازیکنان در آستانه فینال آسیا پیراهن تیم را حراج می کنند و دست ِکادر فنی رادر پوست گردو می گذارند و نهایتا دو قورت و نیم شان هم باقیست!
    آیا وقت آن نرسیده بجای کاربرد واژه های تغییر نسل و پیش کشیدن مولفه های فرهنگی و بازی با کلمات به سراغ امثال حاجیلوهای دهه شصت رفت تا بلکه از ارزش های والای این دو تیم صیانت شود ولقمه نان در برابر دستمزدهای میلیاردی و فوتبال بی کیفیت بهانه نشود؟
    گفتنی ها زیاد است اما حیف که در سالهای اخیر آنقدرمیز هاارزش پیداکرده که پیراهن برای یک وعده غذا از قیمت افتاده..!

    ثبت دیدگاه

    • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
    • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
    • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.