مسعود شصتچی با ۱۸سال تأخیر دوباره روی آنتن تلویزیون آمد. مهران مدیری که پس از موفقیت سریال «مرد هزارچهره» درنوروز۱۳۸۷، بلافاصله فصل دومش را با عنوان «مرد ۲هزار چهره» در نوروز ۱۳۸۸ روی آنتن برده بود، نزدیک به ۲دهه صبر کرد تا به فصل سوم ماجراهای مسعود شصتچی رسید. «مرد هزارچهره» یادآور دوران اوج مهران […]
رهبران غربی باید بدانند که تحریمهای اقتصادی به سادگی در یک چارچوب زمانی که هیچ منطقی ندارد کارساز نخواهد بود. آنان باید تا جایی که میتوانند عرضه انرژی را در سراسر جهان افزایش دهند.
در حالی که کشورهای خاورمیانه به طور سنتی یکی از بزرگترین واردکنندگان تسلیحات در جهان بوده اند، اکنون بسیاری از آنها به طور فزاینده ای در حال توسعه صنایع نظامی بومی خود هستند. این امر به ویژه در زمینه تولید هواپیماهای بدون سرنشین قابل توجه بوده است، که طی تنها چند سال چشم انداز ژئوپلیتیکی را به طور اساسی تغییر داده است و در عین حال تحولات میادین جنگ منطقه ای را مهندسی مجدد کرده است.
در هفته های آینده، مداخله آمریکا برای مهار جنگ سایه میان ایران و اسرائیل بسیار کلیدی است تا این جنگ از کنترل خارج نشود. شعله های تشدید تنش می تواند از شام تا شبه جزیره عربی را در بر بگیرد. این وضعیت می تواند بحران سیاسی در عراق و لبنان را طولانی کند، آتش بس حساس میان حوثی ها و عربستان سعودی را ناکار سازد و حتی به شعله کشیدن دوباره درگیری ها در سوریه بینجامد. این همه، آمریکا را وامی دارد تا دوباره پایش به درگیری های منطقه ای کشیده شود در زمانی که می خواهد بر چین و روسیه تمرکز کند. برای جلوگیری از این پیامدهاست که دولت بایدن، باید خطوط قرمزی را برای دولت اسرائیل تعیین کند و بر محدوده های حملات تحریک کننده، تاکید کند.
امروز کشورهای عرب از نظر ژئوپلتیک ضعیف هستند و این شرایط به بازیگرانی مانند ترکیه، ایران و روسیه اجازه می دهد تا از خلاء موجود برای رسیدن به اهداف خود استفاده کنند. چین نیز با روش ویژه خود وارد منطقه مدیترانه شده است و محتاطانه تلاش می کند بدون درگیری روابطش در منطقه را تقویت کند.
مشخص بود هدف اصلی سفر مصطفی الکاظمی، نخست وزیر عراق به ریاض و تهران، تشدید تلاشها در راستای میانجیگری میان دو کشور بود و از اظهارات تهران به نظر میرسد پیشرفتی در این راستا صورت گرفته؛ اما محتاطانه و در انتظار تحولات در مذاکرات مربوط به توافق هستهای است.
علت به نتیجه نرسیدن مذاکرات وین، پافشاری آمریکا بر پیش نویس پیشنهادی خود در مذاکرات وین بود که شامل دادن هیچ گونه تضمینی برای تامین منافع اقتصادی ایران نمی شود در حالی که تهران می خواهد تضمین بگیرد که از نظر اقتصادی از این توافق بهره مند خواهد شد.
ایران و آمریکا با دو برنامه تقریبا متباین پا به دوحه گذاشتند؛ واشنگتن درصدد بود آنچه را بهعنوان تحریمهای سازگار با برجام میخواند، از دستور کار مذاکرات خارج کند و بر تحریمهای قابل معامله متمرکز شود و در نقطه مقابل ایران بر رفع بخشی از تحریمهایی پافشاری میکند که آمریکا حاضر به انعطافپذیری درباره آنها نیست.
این وضعیت دهه ۱۹۷۰ میلادی را به یاد میآورد زمانی که «ریچارد نیکسون» رئیس جمهور ایالات متحده امنیت خاورمیانه را به شاه مخلوع ایران واگذار کرد. به همین ترتیب، دولت بایدن در واقع وظیفه مهار ایران را به اسرائیل واگذار میکند. این یک رویکرد مخاطرهآمیز است.
روسیه و ایران قصد دارند مسیری را برای جایگزینی مسیر سنتی صادرات روسیه به هند باز کنند که از طریق دریای بالتیک به تنگه جبل الطارق و سپس از طریق دریای مدیترانه از کانال سوئز میگذرد. مسیر جدید از جنوب ترکمنستان به ایران و دریای خزر رسیده و سپس از طریق ایران به امارات و از آنجا با کشتی به هند ادامه میدهد. این امر هزینههای حمل و نقل را تا حدود ۳۰ درصد و زمان حمل و نقل را به نصف کاهش میدهد.
برای اولین بار در تاریخ معاصر روسیه باید با نیاز به همزیستی با اروپا به عنوان یک موجودیت روبرو شود نه آن که آمریکا عنصر اصلی در دفاع از اروپا با نیروهای هستهای خود باشد.