استراتژی مدیرعامل پرسپولیس کی مشخص می شود..؟

زمینه سازی برای قهرمانی در آسیا،ورود به بازار سرمایه،مبارزه با فساد،تغییر ساختار و استفاده از همه ظرفیت ها در امر توسعه!
اینکه حقیقتا چنین کارهایی نیازهای اساسی و بنیادی پرسپولیس محسوب می شوند همانقدر مورد سوال است که بدانیم طرح همین موضوعات بعنوان کارهای مهم از جانب سمیعی از جهاتی قابل تامل است.
اینکه بهرحال یک مدیر درمقام مدیرعاملی با برنامه حضور یافته قطعا موجب مباهات بود .چون فارغ از مسئولیت قبلی او در وزارت ورزش که دامنه آن پرسپولیس را شامل می شد،نشان از شناخت ومطالعه وی درباره پرسپولیس داشت تا علی الظاهر نگاه عوام را از یک مدیرِصرف حراستی به یک مدیر اجرایی و با برنامه تغییر دهد که تغییر در ترکیب هیات مدیره و حضور مجید صدری( که مدتی است نسبت فامیلی با وی پیدا کرده)نشان از این داشت که او در تحقق برنامه هایش محکم و استوار است.
اما نکته مهم که باید برنامه های سمیعی را از بُعد عملکردی و اثربخشی مورد ارزیابی قراردهد تاپیامدهای حاصل از آن مشخص گردد،هرچندبا نتایج و کارنامه پرسپولیس در لیگ برتر و آسیا پیوندی مستقیم وناگسستنی خواهد داشت ،اما!
بحث اصلی ،بیان استراتژی و ارایه برنامه با رویکردتوسعه ای با ایجاد مزیت رقابتی در دستیابی به اهداف (بشرط شفافیت در بیان اهداف،نه کارها)می باشد.
در واقع از جعفر سمیعی که حالا مجید صدری را در کنار خود دارد و از حمایت حاج منصور ارضی و سعید حدادی هم بی بهره نیست،انتظار می رود هرچه سریعتراولویت های استراتژی ورویکردهای خود را اعلام کند تا مشخص شود ،چه میزان رویکردهای او در فضای حاکم و البته پیش رو !دارای جامعیت میباشدو اولویت های وی رامحقق می کند؟
اگرچه معتقدم حواشی درونی و بیرونی در پرسپولیس هر برنامه ای از جنس استراتژیک را متاثر خواهد کردوبرنامه ها هرچقدر منعطف هم باشند،بازهم میزان تحقق آنها نسبی خواهد بود.
لیکن !برای تیمی که بصورت متوالی در مسیرقهرمانی پنجم گام بر می دارد،بدیهی است رویکرد توسعه ای و بلندمدت بسیارمهمتر ازاولویت های کوتاه مدت و میان مدت است .
براستی وقتی رویکردهی سمیعی در بدو ورود جنس استراتریک داشت پرواضح است ،برنامه های او نیز باید از نوع استراتژی باشد!آیا هست؟
اینکه سمیعی استفاده از همه ظرفیت ها را برای امر توسعه نشانه رفته !او و مجید صدری باید بدانند؛شرکت کهن با وجود ماهیت “شیرینی “که دارد!اما همه ی ظرفیت های پرسپولیس نیست .
جعفر سمیعی و صدری باید کنکاش کنند چرا امثال جعفرخان کاشانی ،عرب وحتی محمد حسن انصاریفرد که همبازیانش در مجموعه شرکت کهن هستند،هیچگاه به آن مجموعه چراغ سبز نشان ندادند و حکایت دوری و دوستی داشتند؟
البته حکایت علی پروین را از شرکت کهن باید جدا کرد.پروین راباید در قامت سلطان ِبلامنازع دید.بزرگ پرسپولیس!
گرچه او محور این شرکت است اما پتانسیل ایشان را نباید با شرکت کهن سنجش کرد.همانطور که ظرفیت های امثال علی دایی،علی کریمی ، مهدوی کیا ،ذوالفقارنسب ،دادکان و..که همان سیاست دوری و دوستی را با شرکت کهن داشتنددر این ترازونمی گنجد.
مجید صدری و جعفرسمیعی باید بدانندرفیق بازی (!)در دایره مدیریت آنهم در پرسپولیس که جماعتی میلیونی را با وجود فضای مجازی در برابرخود دارد،چندان محلی ازاعراب ندارد.(بخصوص مجید صدری)