در حالی که ایران نزدیکترین روابط را با سوریهِ اسد داشت، فکر نمیکنم که مقامی ایرانی در طول چند دهه گذشته در سفر به دمشق، به دیدن آرامگاه فارابی رفته باشد تا با انتشار تصویری از آن، روایت تعلق این چهره بزرگ به حوزه تمدنی ایران را به جهان یادآوری کند.
نام نوشیروان را که حذف کنی چگونه از بزرگمهر حکیم بگوییم؟ این چه رفتاری است که با تاریخ و ادبیات و فرهنگ این مملکت میشود؟ بد است بگویند در عصر پهلوی حواسشان بود و ساختمان مجلس سنا در خیابان سپه را به گونهای طراحی کردند که دو ستون مقابل آن نماد زنجیر نوشیروانی به نشان عدالت خواهی باشد و حالا اسم انوشیروان روی یک کوچه هم تحمل نمیشود.
خوشنویسی ایران با عنوان اصلی «برنامه ملی پاسداری از هنر سنتی خوشنویسی در ایران» درحالی در یونسکو ثبت شد که ۱۶ کشور عربی و ترکیه نیز خوشنویسی را همزمان به نام خود ثبت کردهاند. اقدام آن کشورها و عنوان پروندۀ ایران، ابهاماتی را مطرح کرده است، از جمله اینکه آیا ایران فقط توانسته یک برنامه ملی برای پاسداری از خوشنویسی را در یونسکو ثبت کند؟ و چرا در زمان ثبت پروندههای آن کشورها، به خاستگاه خوشنویسی در ایران توجهی نشده است؟
مطابق تقویم ایرانی، سه شنبه هفته آینده شب یلدا (شب چله)، بلندترین شب سال است که ایرانیان از دیر باز تاکنون این شب را با مراسم و آیین خاصی به صبح می رساندند.
سلبریتی نیستند و کمتر کسی میشناسدشان. همهشان رفتهاند و فقط آثارشان به جا مانده است؛ آثاری که دهان هر بیننده را باز نگه میدارد و حالا جزئی از تاریخ هنری و بصری ایرانزمین محسوب میشوند.
آرامگاه فردوسی پس از مضجع شریف رضوی دومین جاذبه پربازدید و دیدنی شهر مشهد و میزبان پر هنر و پر جذبه برای تاریخ دوستان، ادب شناسان و عاشقان هنر و زبان پارسی است که ساخت آن سرگذشت خواندنی دارد.
وقتی در برخی ویژگیهای شخصیتی خاص بیشتر جستوجو میکنیم، یک سری از آنها رابطه مستقیم نزدیکتری با درآمد بالاتر دارد.
وقتی میخواهید در حد متوسط بمانید، یعنی دارید، تواناییها و استعدادهای خود را پنهان کنید و اجازه میدهید که فرصتهای زیادی را از دست بدهید. شما اولین شغل در دسترس را میپذیرید؛ اگر چه واقعاً انتظارات شما را برآورده نمیکند. رابطه شما یکنواخت میشود و به خاطر راحتطلبی، تمام فعلیت/پتانسیلهایتان هدر میرود.
سیلی خوردن استاندار جدید آذربایجانشرقی (سردار زینالعابدین خرم) در مراسم معارفه، خبری نیست که با گذر زمان گَردِ فراموشی بر آن بنشیند. چه، از آن دست خبرهاست که فارغ از هر داوری دربارۀ آن در حافظۀ تاریخی ثبت شده است.
مدیر مرکز اطلس خوراک ایرانی با اشاره به وجود بیش از هشت هزار و ۵۰۰ نوع خوراکی مختص کشورمان، میگوید: مصرف یک ایرانی کمتر از ۵۰ نوع از این تنوع غذای ایرانی در طول عمرش است.