تحرکات فزاینده نیروی دریایی آمریکا در منطقه و همزمان فعال شدن کانالهای دیپلماتیک ایران، تصویری متناقض اما نگرانکننده از آینده روابط تهران و واشنگتن ترسیم کرده است؛ تصویری که در آن، مسیر توافق تدریجی و خطر تشدید تنش، فاصلهای بهاندازه یک تصمیم سیاسی دارند.
در شرایطی که بیش از سهماه از برگزاری انتخابات ریاستجمهوری در آمریکا و حدود سههفته از آغاز بهکار رئیسجمهور جدید این کشور میگذرد؛ ترامپ هنوز هم در کانون توجه باقی مانده است.
معاون مطبوعاتی کاخ سفید بعد از تهدید یک خبرنگار، از سمت خود کنارهگیری کرد تا اولین مقام دولت جدید آمریکا باشد که استعفا میدهد.
رئیسجمهور آمریکا از تبرئه رئیسجمهور سابق آمریکا در جلسه استیضاح سنا بعنوان فصل غمانگیزی در تاریخ ایالات متحده یاد کرد که یادآور شکننده بودن دموکراسی است.
براساس گزارشها، ملانیا ترامپ به دومین دادگاه استیضاح همسرش توجهی نشان نداده و زمان زیادی را در مرکز ماساژ و آب درمانی میگذراند و گاهی از توجه خاص دیگران به همسر بایدن عصبانی میشود.
در جلسه چهارم محاکمه رئیس جمهور سابق آمریکا، وکلایش به دفاع از وی پرداخته و به سوالات سناتورها و مدیران استیضاح پاسخ دادند.
سخنگوی کاخ سفید روز جمعه بار دیگر گفت اگر ایران به توافق هستهای بازگردد، واشنگتن نیز اقدام مشابهی انجام خواهد داد.
یک نمونه خوب از رهبری آمریکا که بایدن باید دوباره برقرار کند، پیشنهاد اقدامات دیپلماتیک به رهبری سازمان ملل، آمریکا، اتحادیه اروپا، روسیه ، چین و سازمانها و قدرتهای منطقهای برای کاهش تنشها است. در حالت ایده آل یک معماری سیاسی و امنیتی برای منطقه، بدون پیش شرط که در آن تمام نارضایتیها و فعالیتهای خصمانه در خاورمیانه گنجانده شود میتواند دوای درد مشکلات فعلی باشد.
سخنگوی وزارت خارجه آمریکا با طفره رفتن از اظهار نظر درباره گزارش آژانس اتمی مبنی بر آغاز تولید اورانیوم فلزی در ایران، گفت که واشنگتن فعلا گزینههای روی میز برای تعامل با ایران را علنی نمیکند.
دولت بایدن قطعا احتمال پیروزی اصولگرایان در انتخابات ریاست جمهوری ایران در ژوئیه آینده را در نظر دارد. علاوه بر اینکه مجلس شورای اسلامی در ایران نیز در اختیار اصولگرایان است و بایدن می داند تنش اخیری که در برنامه های هسته ای اخیر ایران ایجاد شده و منجر به افزایش غنی سازی اورانیوم شد، بنابر تصمیمات مجلس ایران بود.
صداهاییکهاینروزها ازتهران، واشنگتنو پایتختهای تروئیکایاروپاییشنیده میشود، چشمانداز امیدوارکنندهای را نه تنها برای «برجام» بلکه بهبود روابط ایران و امریکا و به تبع آن ایران و اروپا در آینده نزدیک نشان نمیدهد.